Mashaal heeft grootse plannen met zijn 'Palestina'
GAZASTAD - Khaled Mashaal (de in Damascus wonende Hamas leider) zal zich niet meer opnieuw verkiesbaar te stellen, zei de islamitische terreurgroep zaterdag (21-1-’12) in een verklaring.
Mashaal, die heeft gediend 16 jaar hoofd van de terreurbeweging is geweest, kondigde zijn beslissing aan tijdens een recente zitting van de Raad Shura. “Ik blijf wel zeker in dienst van Hamas maar zal het Palestijnse volk op een andere manier gaan dienen,” aldus de verklaring van de 56-jarige terreurleider.
Volgens de bronnen zullen of Ismail Haniya of Moussa Abu Marzouk opvolger zijn van Mashaal.
Khaled Mashaal
De in Ram Allah (toen door Jordanië bezette Judea) geboren Mashaal is naast Hamas leider in de Gazastrook tevens de leider van de Syrische Hamas-tak.
Nog voor de Zesdaagse Oorlog (1967) verhuisde hij en zijn familie naar Koeweit en hij woonde daar tot de Golfoorlog in 1991, omdat de Arab’s heulde met de Iraakse aanvallers werden zij uit Koeweit verbannen. Tijdens zijn studie aan de Universiteit van Koeweit (waar hij zijn Bachelor of Science in de natuurkunde behaalde) was hij reeds een aanhanger van het Palestijns Islamisme en op de campus probeerde hij mensen te keren tegen de heerschappij van Yasser Arafats PLO.
Mashal participeerde in de islamitische stichting Haqq Bloc, die met Fatah concurreerde om de leiding over de General Union for the Palestinian Students in Koeweit.
Nadat hij in 1991 werd gedeporteerd uit Koeweit vestigde hij zich in Jordanië en hielp bij de oprichting van Hamas. Sinds de oprichting van Hamas was hij een lid van het politieke bureau van die organisatie en hij werd het hoofd in 1996.
Inmiddels heeft Mashaal zich in Syrië gevestigd al waar hij weigert afstand te nemen van het bewind Bashar Assad (de president van Syrië), die een bloedige campagne voert tegen de oppositie (die aangewakkerd word door de Moslim Broederschap, welke weer gelieerd is aan Hamas) in zijn land.
Het aangekondigde vertrek van Mashaal dreigt de onrust binnen Hamas aan te wakkeren. De aartsrivaal van Fatah/al-Aksa Brigades (de groepering van Mahmoud Abbas) lag de afgelopen maanden onder vuur.
Mashal zal de eerste Hamas leider die zijn leiderschap in leven overdraagt aan zijn opvolger, zijn twee voorgangers (Sjeik Yassin en diens opvolger Abdel-Aziz al Rantissi) werden door Israël geliquideerd.
Ismail Haniya
Gaat Haniya het roer overnemen?
Deze terrorist werd geboren in de Gazastrook die in die tijd (1963) bezet werd deoor Egypte).
Tijdens zijn studie, aan de Islamitische Universiteit van Gaza (waar hij Arabische literatuur studeerde) raakte hij betrokken bij Hamas, dat toen pas opgericht was. Direct na het behalen van zijn studie begon net de Eerste Intifada waar hij diverse aanvallen tegen Joodse burgers coördineerde, waarvoor hij gearresteerd werd. Nij zijn vrijlating werd hij in 1992 verbannen naar Libanon. Omdat Libanon hem, en 400 andere terroristen, weigerde op te vangen werden zij in Marj al-Zahour (een soort niemandsland onder Libanees bestuur) onder gebracht. Middels een goed geolied propaganda systeem verwierf hij hier wereldwijde bekendheid en kon hij afreizen naar de Gazastrook waar hij een baan kreeg aangeboden bij Hamas.
Na het uitbreken van de Tweede Intifada, in 2000, verwierf hij bekendheid om zijn terreurdaden. Na de dood van Sjeik Yassin en diens opvolger Abdel-Aziz al Rantissi was het dan ook lochisch dat Haniya een van de nieuwe leiders werd.
Op 16 februari 2006 werd Haniya genomineerd als kandidaat-premier, nadat Hamas bij de parlementsverkiezingen van 25 januari 2006 de absolute meerderheid behaalde. Op 29 maart 2006 werd hij geïnstalleerd als de nieuwe premier door Abbas. Op 18 maart 2007 werd hij opgevolgd door Salam Fayyad.
In oktober 2006 heeft Haniya een aantal keer duidelijk gemaakt dat hij de staat Israël weigert te erkennen. Zijn politieke adviseur is ervan overtuigd dat er een overeenstemming met president Abbas kan worden gemaakt, om nieuwe verkiezingen te voorkomen.
Mousa Abu Marzouk
Marzouk weet het nog niet
Deze Hamasleider was vanaf 1992 is in Jordanië (het grootste deel van Mandaatgebied Palestina dat aan de ‘Palestijnen’ was toebedeeld, due het eigenlijke Palestina is) actief als leider van de politieke afdeling van Hamas. Vanaf de jaren tachtig woont Marzouk af en toe in de VS, waar hij een economische en militaire infrastructuur opzet ter ondersteuning van Hamas.
In 1995 werd Marzouk verbannen uit Jordanië. Vanaf dat moment heeft hij geen vaste woon en verblijfplaats, om die reden moest hij zijn cariëre bij Hamas op een laag pitje zetten.
In 1997 wordt Marzouk op een vliegveld in de VS gearresteerd. Op het moment van zijn arrestatie bezit hij voor meer dan tien miljoen dollar aan bedrijven, maar aangenomen wordt dat deze bedrijven de spil zijn in een enorm witwasnetwerk. In Marzouk´s persoonlijke telefoonboek worden na zijn arrestatie de nummers aangetroffen van bijna alle topterroristen, zowel extremisten met een communistische-, fassistische- en islamitische inslag uit de gehele wereld stonden als vaste contacten in zijn boekje genoteerd.
Opvallend genoeg werd hij zeer kort na zijn arrestatie hij vrijgelaten. Koning Hoessein van Jordanië ontving hem met open armen. Nog geen twee jaar later (in 1999) wordt hij opnieuw door Jordanië gedeporteerd naar Damascus. Daarna verdween hij opnieuw van de radar tot hij weer op dook als kandidaat opvolger van Mashaal.
In februari 1948 nemen Arab’s in Jeruzalem een ambulance onder vuur
DEN HAAG - Tot 1948 was Jeruzalem een ongedeelde stad. In haar eeuwenoude geschiedenis is zij dat ook altijd geweest. Jeruzalem werd altijd aangemerkt als de hoofdstad, d.w.z. als het kloppend hart van het Joodse geloof, een stad waarvan men eeuwenlang, tot op de dag van vandaag, tegen elkaar zegt “tot volgend jaar in Jeruzalem”. Ondanks de meerdere pogroms in de jaren twintig, die uitgevoerd werden o.l.v. Mufti Amin al-Husseini (toen een goede vriend van Adolf Hitler), met stilzwijgende goedkeuring van de Engelse mandaatmacht, bleef in Jeruzalem tot 1948 een Joodse meerderheid bestaan.
Op 29 november 1947 aanvaardde de Algemene Vergadering van de VN haar delingsplan voor Palestina, dat door de Arabische landen evenwel werd verworpen. Een dag nadat de Britten hun mandaatgebied hadden verlaten proclameerde Israël op 14 mei 1948 de “Onfhankelijksheidsverklaring” en riep daarmee de Joodse Staat Israël uit. Onmiddellijk vielen toen de legers van zes Arabische landen, het zogeheten Arabische Legioen (toen onderdeel van het Jordaanse leger), onder leiding van Engelse officieren, de jonge staat Israël binnen. Jordanië veroverde Yehuda ve Shomron (Judea en Samaria ook wel “Westelijke Jordaanoever”) en het oostelijk stadsdeel van Jeruzalem. Vele Joden uit de Stad van David werden vermoord, anderen werden verkracht en daarna gedeporteerd zodat deze bezette gebieden 100% ‘Jodenrein’ werd.
Prikkeldraad moet Joden, die naar de Kotel in Jeruzalem willen, te weren
Alle Joden werden hieruit verdreven en alle huizen, synagogen en andere heiligdommen verwoest zie.
Egypte veroverde de Gazastrook en Israël slaagde erin de niet in het VN-delingsplan aan de Joodse Staat toebedeelde delen van Galilea te behoeden. In 1967 werd Jeruzalem na de Zesdaagse Oorlog weer één stad en nadien is de Joodse Wijk weer volledig hersteld in zijn oude glorie, ondanks de vele protesten van de internationale gemeenschap. Die is van mening dat Israël zich dient terug te trekken op de Groene Lijn, d.w.z. de bestandslijn van 1948. Tot onze verbazing heeft ook het CDA dit standpunt ingenomen. De Joden worden hierdoor al hun historische rechten ontzegd die ze al duizenden jaren hebben op de heilige plaatsen in Jeruzalem. De aanhangers van de Islam mogen nu van de Staat Israel vrij naar de El Aksa en de Dome of the Rock die gebouwd zijn op het Tempelplein. Of de Joden ook naar hun heiligdommen mogen indien dit gebied weer in handen van de Palestijnse Autoriteit zou komen valt zeer te betwijfelen.
Betwiste gebieden
Yehuda ve Shomron zijn gebieden zijn binnen het Jodendom de gebieden met de meest heilige plaatsen buiten Jeruzalem hebben. De Arabi’s die hier wonen hebben ook rechten. Hun aanwezigheid van de meeste Arab’s is overigens van vrij recente datum, de moslims werden in het midden van de van de 19de eeuw, (voornamelijk vanuit Bosnië en Marokko) naar het gebied gehaald. Toen de Joden remigreerden naar het beloofde land was de Turkse bezetter bang dat er meer Joden dan moslims in het dorre gebied zouden komen. Eigen volk weigerde in dit gebied te gaan wonen vandaar dat de oplossing elders gezocht werd.
In de aanloop naar het uitroepen van de Joodse staat verlieten ongeveer 700.000 Arab’s hun huizen (deels voor de Onafhankelijksoorlog op aandringen van de Mufti en deels daadwerkelijk vanwege de oorlog die de moslim landen waren begonnen). Zij hadden gemakkelijk in Jordanië opgenomen kunnen worden. Tijden de Balfour declaratie was ‘het Oost-Palestijnse gebied’ toegekend aan de Arabieren/moslims. Dit is het huidige Koninkrijk Jordanië. Dat is niet gebeurd. Een deel wonen er wel, maar een groot deel werd in de jaren zeventig (na een mislukte coup onder leiding van Yasser Arafat) het land uit gezet. Zij die over bleven werden nimmer door hun eigen volksgenoten als staatsgenoten erkend, in 2009 ontnam Jordanië duizenden “Palestijnen” hun staatsburgerschap/. De PNA/PLO houd het vluchtelingenvraagstuk bewust in stand als pressiemiddel. Hierbij wordt keer op keer het aantal gevluchte Arab’s genoemd en over de 90.000, die tussen 1949 en 1953, terug keerden. Ook over de weigering van de PLO 75.000 terug te laten keren, zoals Israël tijdens de Lausanne Conferentie in 1949 wordt steevast gezwegen. Ook dat er nog geen 10% van deze vluchtelingen nog in leven is blijft buiten de media.
De 850.000 Joden die uit de Arabische/islamitische landen zijn gevlucht zijn liefdevol opgenomen in Israël en daar al jarenlang geïntegreerd. Israël heeft nog nooit één cent van de VN gezien voor een oplossing van het vluchtelingenvraagstuk aan haar zijde.
Toelating van Israël tot alle organen van de VN
Israël moet onmiddellijk worden toegelaten tot alle organen van de internationale gemeenschap. Door toedoen van de Islamitische wereldgemeenschap binnen de VN is haar de toegang tot een groot aantal organen van de VN ontzegd terwijl staten als Iran, Libië enz. zelfs in de Internationale Rechtbank en in comités voor mensenrechten zitten. Ook het aantal sancties die Israël opgelegd zijn door de VN, die andere groeperingen ongestoord uit kunnen voeren, is ongekend hoog.
Antisemitisme
Dit kwaad moet met wortel en tak worden uitgeroeid. “De beveiliging van Joodse gebouwen in Nederland, die helaas noodzakelijk zijn, in Nederland dient te worden betaald door de Nederlandse Overheid,” zegt ook het CDA. Ook is deze christelijke partij van mening dat zij vooral naar onze Islamitische medebewoners een helder en duidelijk standpunt in dient te nemen. “Op alle scholen in Nederland moet vrij over Jodenvervolging en WO II kunnen worden gesproken.”
Schuilnaam “Odessa” BERLEIN - Zij die belang stellen in de Shoah, zal het niet ontgaan zijn, dat de naam “Odessa” niet slechts voor de pittoreske stad op de Krim (Rusland) staat, maar ook de afkorting is voor een organisatie die de massale vlucht van beruchte Nationaal-Socialistische (Nazi) oorlogsmisdadigers bedreef.
ODESSA, voluit in het Duits Organisation der ehemaligen SS-Angehörigen (vertaling: 'Organisatie van voormalige SS-leden'. Onder hen bevonden zich Adolf Eichmann (de architect van de Joden vernietiging), Klaus Barbie (Gestapochef die de geschiedenis in is gegaan als de ‘Slager van Lyon’) en Josef Mengele (kamparts die ‘dankzij’ zijn experimenten de geschiedenis in is gegaan als ‘dokter des doods’).
Onbekend was tot nog toe de omvang en de systematische organisatie van deze vlucht langs de beruchte “ratlines”, de rattenlijnen die naar het veilige Argentinië voerden. Dat vereiste drie belangrijke voorwaarden: vluchthelpers met invloed, een bereidwillig opvangland, en veel geld.
Onder de vluchthelpers waren niet slechts Zwitserse ambtenaren die nog kort tevoren in benauwde omstandigheden verkerende joden ervan afgehouden hadden de grens over te kunnen steken, maar het nu mogelijk maakten dat vervolgde Nazi’s naar Zwitserland konden ontsnappen. Ook in andere Europese landen functioneerde het netwerk van de verslagen Nazi’s maar al te goed. Vanuit Argentinië werd de komst van duizenden collaborateurs en oorlogsmisdadigers geregeld, en wel vanuit het bureau van president Juan Domingo Peron. Zo nodig op illegale wijze. Beruchte oorlogsmisdadigers als Adolf Eichmann, Klaus Barbie en Erich Priebke kregen doorlopende nummers bij de planning van hun komst —een duidelijk teken van gerichte vluchthulp aan gebleken oorlogsmisdadigers. Alleen al uit Kroatië ontsnapten ca. 2000 Oestasja-fascisten naar Argentinië.
De contacten voor deze acties werden al bij het begin van de oorlog gelegd door de inlichtingendienst van Walter Schellenberg’s Reichssicherheitshauptamt te Bern.
De draden van dit netwerk voor vluchthulp kwamen bijeen in het Vaticaan. Toen er na het verschijnen van de eerste uitgave van Goni’s boek twijfels gezaaid werden over de centraal sturende rol van het Vaticaan bij deze Nazi-vluchthulp, bewees de schrijver precies deze rol aan de hand van verdergaande onderzoeken. De coördinatie van de vluchthulp in het Vaticaan nam de Kroatische priester Draganovic over. Hij werd ingezet en gecontroleerd door de chef van de pauselijke ondersteuningscommissie PCA, kardinaal Montini —de latere paus Paulus VI. Uit een fonds van het Vaticaan kwam ook het leeuwendeel van het geld waarmee de vluchthulp gefinancierd werd. Tenslotte maakte het Vaticaan de overdracht mogelijk van de gestolen Kroatische schatkist, waarvan een aanzienlijk deel door Kroatische fascisten via Zwitserland naar Italië gesluisd werd. Het vormde ook de eerste financiële ondersteuning voor talrijke Nazi’s in Argentinië, wier transatlantische vlucht gelukt was.
De historicus en journalist Uki Goni heeft op basis van jarenlange onderzoeken in Argentijnse, US-Amerikaanse en Europese archieven tot nog toe onbekende bronnen ontsloten, en ze onderbouwd door middel van interviews met 200 getuigen uit die tijd. Hij schetst een beeld van een netwerk van Nazi-vluchthulp dat, met hulp van de staat en van andere organisaties, in heel Europa vervoegde over bases in Scandinavië, Spanje, Italië en Zwitserland, terwijl de draden samenvloeiden in het Vaticaan. Aan allen die reeds een idee hadden van het pauselijke wegkijken van Nazi-oorlogsmisdaden en van de bereidwillige vluchthulp die het Vaticaan aan het einde van de oorlog aan de dag legde (door Costa-Gavras verfilming van Rolf Hochhut’s drama “Der Stellvertreter”), zal nu pas de volledige omvang van de ontsnapping van Europese oorlogscriminelen aan de geallieerde en de nationale rechtbanken van na de oorlog duidelijk worden.
Bron:
- The Real Odessa: Smuggling the Nazis to Perón's Argentina (boek van: Uki Goñi). ISBN 1862075816.
WASHINGTON - Hillary Diane Rodham Clinton (Chicago (Illinois), 26 oktober 1947) is een Amerikaans politica van de Democratische Partij. Ze is getrouwd met Bill Clinton (president van de VS van 1993 tot 2001). In 2007-2008 was ze kandidaat voor de nominatie van haar partij voor de Amerikaanse presidentsverkiezingen 2008. Sinds 21 januari 2009 is zij de minister van Buitenlandse Zaken onder het presidentschap van Barack Hussein Obama.
Hillary Clinton gaf er tijdens het presidentschap van haar man regelmatig blijk van aan de kant van de PLO-moslimterroristen te staan. Ook had ze als eens gezegd voorstander te zijn van een Palestijnse staat nog vóór het officiële Amerikaanse standpunt in deze. Tijdens een bijeenkomst in het huis van Hani Masri (vriend van PLO leider Yasser Arafat) in Washington pleitte zij zo enthousiast voor de ‘Palestijnse’ zaak dat de gehouden "Fundraising" spontaan meer dan 50.000 dollar opbracht. Reeds in de jaren tachtig was zij actief in de New York Foundation, in het verwerven van fondsen ter ondersteuning van Arafat. In februari 1996 trad zij op als gastvrouw voor leiders van de Amerikaanse Moslimraad voor Amerikaans islamitische betrekkingen die toentertijd bekend stonden als steunverleners aan de terreurbeweging Hamas.
Hillary Clinton was in de tijd dat haar man zijn uiterste best deed delen van Israël te verkwanselen aan de terreurbaas, in ‘99 te gast bij Suha Arafat (de echtgenote van de terreurbaas). Suha bracht Hillary tijdens een gezamenlijk publiek optreden in grote verlegenheid, door Israël vals te betichten van het tegen de ‘Palestijnse’ burgerbevolking inzetten van gifgas en het vergiftigen van het water. “Die Israëlische misdaad heeft geleid tot een significante verhoging van het aantal gevallen van kanker onder Palestijnse vrouwen en kinderen,” zo beweerde Arafat toen. Clinton gaf geen direct commentaar op de aantijgingen. Hillary kreeg een golf van kritiek te verduren omdat ze niet had gereageerd op deze volledig misplaatste aantijgingen. Daarop deed ze de antisemitische leugens af door te zeggen: "haar uitspraak was geen bijdrage aan het vredesproces."
In februari 2002, tijdens de hoogtijdagen van de Tweede Intifada, was Hillary opnieuw in Israël, nu als gast van het Ministerie van Toerisme. Ze leek haar pro-PLO houding plotseling gewijzigd te hebben want ze weigerde de PNA gebieden binnen Yehuda ve Shomron (Judea en Samaria) te bezoeken en betichtte Arafat schuldig te zijn aan het voortdurende geweld en de aanslagen op onschuldige Israëlische burgers. “Wat Israël ervaart, zal de hele wereld gaan ervaren als wij dit brutale terrorisme niet bestrijden,” sprak ze voor een gehoor van Joodse organisaties. “Arafat heeft als leider gefaald, hij weet wie de terroristen zijn en wat zij doen, maar hij doet er niets tegen.” Ook beschuldigde zij terreur miljardair Arafat van het oproepen van haat jegens de Joodse bevolking en van connecties met Iran. De veranderde opstelling van Hillary had slechts ten doel de Joodse bevolking van New York te paaien.
Hillary stond in 1999 nog bekend als een van de most corrupt person in America, en de sixth most evil person of the last millennium .
De twee blondjes zijn Clinton en Arafat
Aantoonbare feiten vertellen wie zij werkelijk is, hoe ze bereid is te liegen, te tiranniseren te frauderen en te manipuleren in haar zucht naar macht. Hoe snel feiten worden vergeten en meningen veranderen, bleek toen Hillary nauwelijks twee jaar later werd gekozen tot senator van de staat New York. Een door Quinnipicc University Polling Institute gehouden onderzoek in 2004 laat zien dat 64% haar nu ineens ‘eerlijk en betrouwbaar’ te vinden en vind dat zij krachtige leiderschapskwaliteiten bezit.
Clinton wordt met name in conservatieve kring gehaat. Men spreekt zelfs van een nachtmerrie. In hun ogen heeft de geschiedenis geleerd dat deze vrouw staat voor alles wat slecht is. “De duivel als kandidaat zou ongeveer dezelfde weerstand hebben opgeroepen,” zo omschreef Dominee Jerry Fallwell haar het tijdens haar verkiezingscampagne. Om de christelijke kiezers te paaien, claimde zij ook christen te zijn. Om het Joodse volk te paaien, zei ze ‘pro-Israël’ te zijn. Diverse vorige presidenten claimden ook christen te zijn en zeiden achter Israël te staan totdat ze zitting namen in het Witte Huis. Zowel de regeerperiode van Bill Clinton als die van George Walker Bush heeft in het teken gestaan van het transformeren van een deel G’ds land in een PLO-terreurstaat.
”Ik haat Israël”
Een Israëlische politieke groep verwelkomd Hillary op 4-7-’08 met kritische vragen over Suha Arafat.
Clinton, die heeft gezegd dat ze Suha beschouwt een goede vriend, zei dat het "beledigend en zeer walgelijk was' maar dat ze er niet op in wilde gaan "zeker niet in een tijd van geweld in het Midden-Oosten."
De groep doelde op uitspraken van Suha zoals die van mei ‘01 in het Saoedische damesblad Sayidaty. "Ik heb het normaliseren van relaties met [Joodse] vrouwen steevast afgewezen,” liet toenmalig de first lady van de PLO optekenen. “Zij [de Joodse vrouwen] nodigen mij altijd uit voor hun bijeenkomsten en ik weiger categorisch, want ik haat Israël en ik haat alle Joden."
Dat Vrede met de Israeli's is volgens haar ‘een leugen’. "Ik heb altijd de innerlijke overtuiging gehad dat het [bereiken van vrede] niet zou gelukken,” zei de tot islam bekeerde christen. “Daarom heb ik ieder voorstel tot samenwerking afgewezen."
Suha en haar dochtertje Zahwa zijn feitelijk woonachtig in Parijs en komen sinds het overlijden van haar man niet meer in Israël. "Ik weet dat mijn dochter en ik politieke doelwitten van hun [de Joden] zijn. Om die reden beweeg ik mij [steeds] van plaats naar plaats. Maar ik ben niet bang."
De laatste jaren van Yasser Arafat’s leven werd in de media gespeculeerd dat de terreur leider aan de ziekte van Parkinson zou leiden. “Het trillen van Yasser’s bovenlip wordt veroorzaakt door vermoeidheid en uitputting,” meende zijn echtgenote. Nadat hij op 11 november 2004, in een Parijs ziekenuis, overleed werd er volop gespeculeerd over diens dood. Volgens de moslim lobby zou hij in diens Palijs in Ram Allah vergiftigd zijn door de Mossad (Israëlische veiligheidsdienst). Ondanks de vele onderzoeken is er nooit gif in diens lichaam gevonden.
De waarheid omtrent het bloedbad van Sabra en Shatilla
Maatschappij | Welkom
|
02 Januari 2012 | 11:24:41
De waarheid omtrent het bloedbad van Sabra en Shatilla 1982 Libanon [video] JERUZALEM - De wereld vergat snel het Sabra en Shatila bloedbad van 1982, waarbij Libanese christelijke en Shi’ïtische militia mannen duizenden Palestijnse vrouwen en kinderen afslachtten.
Het was te verwachten dat de internationale media Israël beschuldigden. Een feit is echter dat een paar jaar geleden Al-Jazeera satelliet televisie in een directe uitzending overlevenden aan het woord liet komen die bevestigden dat de Israëlische legeraanvoerders en soldaten niets te maken hadden met het bloedbad.
Raketbeschietingen op Israël in 2012
Welkom
|
01 Januari 2012 | 14:58:06
Raketten vanuit de Gazastrook op Israël over geheel 2011 Israël heeft zowat dagelijks te maken met raketaanslagen die door de islamitische terreurbeweging in de Gazastrook warden afgeschoten op burgerdoelen in Israël. De momenten van staakt-het-vuren worden voornamelijk gebruikt om via de smokkeltunnels tussen Egypte en de Gazastrook, Iraanse raketten en onderdelen binnen te halen om de strijd daarna opnieuw op te voeren.
In het kader 'land voor vrede' werden augustus 2005 de laatse Joden uit hun huizen in de Gazastrook gehaald door het IDF, mensen die de Joden eigenlijk horen te beschermen. Nadat alle Joden uit dit gebied gedeporteerd waren en de kuststrook volledig 'Judenrein' was werd de Gazastrook over gedragen aan de PNA/PLO.
Land werd afgestaan maar vrede bleef uit, slechts drie maanden zwegen de PLO wapens. Maar daarna begon de nachtmerry voor de bewoners met name Ashkelon, Yad Mordeha, Or HaNer, Sderot, Kfar Aza, Alumim, Magen Ein HaBsor en Kerem Shalom opnieuw. Na de gewelddadige overname van Hamas, op Fatah, verhevigde de aanvallen op, bij voorkeur op doelen waar geen legerposten zijn dus: burgerdoelen in Israël.
Sinds 1 januari 2006 zijn meer dan 9.916 projectielen (Kassam-, antitank-, Grad-raketten en mortiergranaten) op Israël afgevuurd.
Sinds het ingaan van het bestand, op 18 januari 2009, werden 2.982 projectielen op Israël afgevuurd.
Het is aan het Israëlische veiligheidssysteem te danken dat er geen honderden doden zijn gevallen in Israël.
In 2006 bereikten 593 projectielen Joodse burger doelen in Israël.
In 2007 bereikten 2.774 projectielen Joodse burger doelen in Israël.
In 2008 bereikten 3.168 projectielen Joodse burgerdoelen in Israël.
In 2009 bereikten 1.121 projectielen Joodse burgerdoelen in Israël.
In 2010 bereikten 556 projectielen Joodse burger doelen in Israël.
In 2011 bereikten 1.306 projectielen Joodse burger doelen in Israël.
Ook in 2012 zullen de kinderen in Israël geen rust kennen.
2012
1 januari
1 Kassamraket en 2 Mortiergranaten
1 januari 2 Mortiergranaten die fosfor bevatte
20 januari 2 Kassamraketten
21 januari
3 Mortiergranaten
..
Dit jaar werden Hamas 10 projectielen (mortiergranaten, antitank-, Kassam- & Gradraketten) op Israël afgevuurd.
VN-chef: Hoe kan men in 15 seconden schuilen? Jeruzalem - Ban Ki-Moon (toenmalig chef van de Verenigde Naties) bezocht op 15 januari 2009 Shimon Perse (president van Israël). De twee spraken elkaar in de Israëlische hoofdstad over de beschietingen met Kassamraketten vanuit de Gazastrook. Peres vertelt Ki-Moon over het lijden van de inwoners van de met raket getroffen stad.
“Veel landen die lid zijn van de VN namen deel aan het bombardement, die tientallen burgers het leven kostte, van Kosovo links. Dezelfde landen leveren klakkeloos kritiek op Israël, " zei Peres zei tegen zijn gast. Hij sprak hier over Operatie Gegoten Lood die toen nog in volle gang was. Operatie Gegoten Lood was de Israëlische reactie op de vele raket beschietingen vanuit de Gazastrook op de Joodse staat.
David Buskila (de burgemeester van Sderot), die ook aanwezig was bij het gesprek, vertelde aan de VN leider over de harde realiteit waarmee de inwoners van zijn stad te maken hebben. De inwoners van de zuidelijke steden leven onder een constante dreiging van raketten aanvallen.
'Sderot kinderen leven in een gekke werkelijkheid," verklaarde de burgemeester. "In plaats van het opvoeden van kinderen en leert hen hoe te leven, we leren hen hoe om te overleven, hoe niet te sterven door Kassamraketten.”
Kinderen, ouders, bejaarden ze hebben er allemaal mee te maken. Wanneer alarmcode rood klinkt hebben zij slechts 15 seconden de tijd om in een schuilplaats te komen. Van de instabiele raketten kun je nooit voorspellen waar ze neer komen, het enige dat zeker is is dat de Kassamraketten op burgerdoelen worden afgevuurd en dat ze ergens neer gaan komen om te exploderen. Of een vrouw haar baby zit te voeden, je op het schoolplein aan het spelen bent, je op het land aan het werk bent of een bejaarden uitje maakt; als het alarm klinkt moet je jezelf in veiligheid brengen. Oorlog of geen oorlog, Wapenstilstand of geen wapenstilstand: Slechts ¼ van een minuut is de dagelijkse realiteit tussen leven en dood in Sdertot, Ashkelon, Netivot, Tushiya, Ein HaShlosha, Alumim enz.
De VN-chef wende zich na het horen van deze dreiging tot Netanyahu en zei: "Ik begrijp niet hoe kinderen en bewoners die in Sderot wonen in een dergelijke werkelijkheid kunnen leven. Hoe kunnen zij in slechts 15 seconden een schuilplaats bereiken?"
Wat er zal gebeuren wanneer Hamas en Fatah de handen in een slaan?
Puzzel van het 'nieuwe Palestina'
RAM ALLAH – In het Westen hebben de leiders van de PNA/PLO de naam ‘gematigd’ te zijn. Wie bijgeleverde foto ziet zal zijn/haar mening echter bij moeten stellen.
De foto is op 22-12-’11, tijdens de demonstratie voor de nationale verzoening tussen de twee rivaliserende terreurbendes in Ram Allah geschoten.
Aanhangers van Hamas (die de sinds 2007 Gazastrook bezet) en Fatah (die de scepter zwaait in de PNA gebieden van Samaria & Judea zwaait) houden een bord, met een legpuzzel de kaart van ‘geheel Palestina’, voor moet stellen.
De twee ontbrekende puzzelstukjes worden op hun plaats geschoven. Merk op dat het héle grondgebied van de Joodse staat Israël op de kaart geheel in de kleuren van de vlag van PLO zijn geschilderd.
De PNA/PLO, inclusief Hamas, spreekt tegenover het Westen altijd over de “grenzen van 1967″ [Obama's pre-1967 lijnen, dwz. de Groene Lijn van april 1949] als uitgangspunt voor vredesonderhandelingen met Israël. Maar tegenover hun eigen volk luidt de èchte boodschap. Meteen vernemen we aldus voor de zoveelste keer het ware doel van het verzoeningsakkoord tussen Fatah en Hamas: de krachten bundelen om samen Israël te vernietigen en vervangen door een Palestijns kalifaat. Capice?
http://www.youtube.com/watch?v=-OUVQwDHtrs&feature=player_embeddedDe focus op het bed van Abraham, Isaäk en Jacob UTRECHT - Bij de jaarwisseling blikken we terug op grote conflicten als Tunesië, Egypte, Libië, Irak en Afghanistan. We debatteren eindeloos over de vraag waarom we niet ingrijpen in Syrië, waar de president massamoord pleegt op zijn eigen volk, of Iran, dat ongestraft doorbouwt aan zijn atoombom. Drama’s van grotere omvang lijken ons niet te deren. Afgelopen jaar kwamen ongeveer 100 Arab’s om het leven (waarvan zeker 91 voor een islamitische terreurorganisatie actief was). Elders in de wereld zijn er reusachtige conflicten aan de gang met tienduizenden doden (alleen al in de Syrische burgeroorlog telt minstens 5.000 doden en het einde is nog steeds niet in zicht). Bij alle conflicten lijkt het een ver van mijn bed show, alleen staat het bed van Abraham, Isaäk en Jacob opvallend vaak in het voetlicht van de Westerse media.
Een grote krantenkop beschrijft het ‘Israëlische geweld tegen de Palestijnen’. In de headline wordt enkel geschreven over de dodencijfers omtrent de Gazastrook in 2011 door de hand van Israël zouden zijn omgekomen. Uiteindelijk weet niemand precies hoeveel Arab’s er om gekomen zijn maar het is wel zeker ‘als ze om gekomen zijn dan is dat de schuld van die JodenZionisten. De Al-Dameer Association for Human Rights telt 91 mensen, OCHA schat het aantal op 115 doden en het Israëlische leger zit er ergens tussenin zeggende dat ongeveer 100 Arab’s werden in het afgelopen jaar zijn gedood tijdens militaire operaties.
Over het aantal Somaliërs die aan, naar schatting, tussen de 350.000 en het miljoen mensen het leven gekost zwijgt de krant. Blijkbaar te ver van het bed. Waarom is de dood van één terrorist door het IDF zo oneindig veel meer aandacht waard dan dat van al die honderdduizenden Somaliërs? Iemand die het antwoord weet van die disproportionele aandacht waarvan de Joodse staat eenzijdig en systematisch het voorwerp is, mag dat altijd melden. Tenzij het enige antwoord luidt: Jodenhaat. Maar daar was ik zelf ook al jaren geleden achter gekomen.
“Afgelopen jaar zijn bij geweld in Zuid-Soedan meer dan 2.300 mensen omgekomen,” melden de Verenigde Naties begin juli 2011
“In Libië zijn naar schatting 50.000 mensen om het leven gekomen sinds het begin van de opstand tegen Muammar Kadaffi in februari dit jaar,” dat meldde de Nationale Overgangsraad op 24 december ‘11.
In Mexico heeft de oorlog tussen de drugskartels inmiddels 40.000 levens gekost. President Calderon is machteloos. Toegegeven, het is geen staatsterrorisme, zoals in Syrië, maar je gaat er net zo dood van.
Het conflict in Kasjmir (dat bezet wordt door India en Pakistan) heeft afgelopen jaar al 100.000 slachtoffers geëist, waarvan het merendeel moslim, en nog eens 10.000 vermisten.
Het conflict in Koerdistan (dat bezet wordt door Turkije, Iran, Irak en Armenië) heeft in 2011 145 levens geëis. Afgelopen donderdag (28-12-’11) alleen al werden 35 jongeren tussen 16 en 20 jaar oud gedood. “Foutje,” zei Recep Tayyip Erdogan (de premier van Turkije vrijdag). “Wij dachten dat we terroristen in het Iraakse deel onder vuur hadden genomen. Pas later bleek dat het om onschuldige burgers ging.” Toch fijn zo’n ‘foutje bedankt’, natuurlijk is het excuus voor de moslimlobby om hier verder geen aandacht meer aan te hoeven besteden.
Over het aantal doden die dit jaar in Afghanistan zijn gevallen zwijgt de westerse pers in alle talen, maar het het een niet gering getal is kan ik u verzekeren. Alleen al bij de aanslagen van afgelopen dinsdag (27-12-’11) kwamen zeker 80 burgers om het leven.
Ongeveer het zelfde geld voor Irak. Ook daar kwamen alleen al in de afgelopen dagen een slordige 80 burgers om het leven bij terreuraanslagen.
Israël heeft grotere problemen JERUZALEM - Hierboven beschreef ik dat de westerse media de aandacht op slechts één onderwerp weet te richten. Helaas geld dit zelfde eveneens binnen de grenzen van Israël zelf. ”Het uitsluiten van vrouwen in Israël krijgt een opgeblazen aandacht, maar we hebben met grotere problemen te maken,” dat schrijft Hagai Segal (opinie schrijver voor Y-Net News).
In de acht dagen van Chanoeka, werden in Israël drie mensen vermoord. Een inwoner van het noorden "driehoek gebied" werd ernstig verwond door moordenaars. Terroristen openden het vuur op een Israëlisch voertuig in Samaria, aan de grens met de Gazastrook werden tijdens Chanoeka 10 Kassamraket en 3 Mortiergranaten op burgerdoelen in Israël afgevuurd & 7 Joodse meisjes werden door Bedoeïenen ontvoerd (en wisten uiteindelijk te ontsnappen).
Maar toch, ging tijdens de acht dagen durende feestdagen de meeste aandacht uit naar een 8t-jarig meisje die door een lokale idioot was bespuwd.
Benjamin Netanyahu (de premier van Israël) hield twee gepassioneerde toespraken tegen het spugen en zelfs de IDF chef van het personeel zei dat het hard nodig is dit soort misstanden in de kiem te smoren. Natuurlijk moet er uitgekeken worden dat Israël niet veranderd in een ‘Joods-Iran’. Maar de hoeveelheid aandacht staat natuurlijk niet in verhouding met hetgeen er gebeurde bij b.v. die zeven meisjes (waar amper stil wordt gestaan bij hetgeen de Bedoeïenen hen aangedaan hebben) of de duizenden burgers in het zuiden van Israël (die zich dagelijks binnen 15 seconden in veiligheid moeten brengen omdat het luchtalarm klinkt).
Arabische roofzucht naar Joodse meisjes JERUZALEM - De afgelopen tijd is een fenomeen ontstaan die met name in omgeving van de Negev toeneemt. Alleen al in de laatste maand zijn er minstens zeven Joodse meisjes ontvoerd door islamitische Bedoeïenen. Het aantal ligt naar verwachting veel hoger maar velen durven uit schaamte geen aangiften te doen bij de politie.
Er is sprake van een toename van een roofzuchtige 'relaties' die niet alleen Arab’s, maar ook Bedoeïenen met Joodse tiener meisjes aangaan. De zogenaamde relaties beginnen met een romantische entourage om vervolgens de meisjes, in de leeftijd tussen de 11 en 18 jaar, te ontvoeren om hen vervolgens te misbruiken en te verkrachten.
In Kiryat Malachi is de afgelopen maand sprake geweest van vier ontvoeringen met verkrachting, door Bedoeïenen mannen in de leeftijd tussen de 24 en 40 jaar. Voor één van de vier ontvoeringen werden twee mannen uit Rahat gearresteerd waarvan inmiddels al weer één is vrij gelaten.
Er vond één verkrachting plaats op het strand van Ashkelon door een Arab uit Samaria. De vrouw lag in het zonnetje te slapen en werd vanachter gepenetreerd. Hij en twee andere Arab’s, die medeplichtig waren aan de verkrachting, zijn aangeklaagd.
De politie meldde dat zij alleen iets voor de slachtoffers kunnen betekenen wanneer zij aangifte doen van ontvoering en misbruik. De moeilijkheid van deze gevallen is om het feit dat de relaties vaak in het begin gebaseerd is op consensus. De Arab’s gaan te werk als ‘loverboys’, ze misleiden de meisjes met dure geschenken en proberen de meisjes van vrienden en familie af te zonderen. Zij geven de pubers ‘de liefde die ze thuis niet lijken te ervaren’.
Omdat de meisjes in de eerste instantie vrijwillig meegaan naar de niet-Joodse dorpjes, kunnen de mannen gewoonweg niet belast worden met ontvoering. Het misbruik vindt pas in een later stadium plaats waardoor het erg moeilijk is vast te stellen wanneer het strafbare feiten worden.
Een schrijnend voorbeeld is die van Tania. Tania uit Ashkelon werd verliefd op een jongen uit de Gazastrook en ging bij hem wonen. Zij werd zwanger van hem en werd daarom door hem vastgebonden in huis en dagen lang geslagen. Hoewel het inmiddels al weer vijf jaar geleden is dat ze terug keerde naar Israël, lijdt zij nog altijd aan een Post Traumatisch Stress Sindroom (PTSS).
Yad L'achim spreekt over 1.000 gevallen van Joodse meisjes die tegen hun zin vast worden gehouden door Arab’s.
Noord Israël
Ondertussen is er een toename van jonge Joodse meisjes die met Galileese Arabieren trouwen.
“Het fenomeen dat meisjes van 12, 13 jaar in Arabische dorpjes terechtkomen, breekt mijn hart,” zegt Dr. Boria Yudis (loco-burgermeester van Afula) vanuit zijn stadje in het noorden van Israël. “Moeders komen huilend naar me toe dat hun dochters van 12, 13 jaar naar deze dorpjes zijn verhuisd. Ik voel me gefrustreerd. Het gaat me niet om Joden en Arabieren, maar om meisjes die niet studeren en hun leven vergooien. Het is een verschijnsel die wij niet op een grondige manier kunnen oplossen door deze met wortel en al uit te roeien. Ik geloof namelijk niet alleen in de rechtshandhaving, maar ik denk dat we resultaten kunnen boeken middels onderwijs."
Hongaars parlement steunt nieuwe godsdienstwet BOEDAPEST - Het Hongaarse parlement heeft vrijdag (30-12-’11) ingestemd met een wetsvoorstel dat het aantal godsdienstige gemeenschappen dat op steun van de Staat kan rekenen, tot 14 beperkt. De zogenaamde ‘nieuwe geloven in het land’ (Moslims, hindoes en boeddhisten) kunnen vooralsnog niet op erkenning door de Staat rekenen.
In het buitenland is tegen het voorstel geprotesteerd, omdat het godsdiensten zou discrimineren. Onder anderen Hillary Clinton (de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken) maakte bezwaar. Tot de 14 erkende geloofsgemeenschappen behoren de rooms-katholieken, hervormden, orthodoxen en joden. Het Constitutioneel Gerechtshof wees deze maand een eerder aangenomen wetsontwerp af, omdat bij de behandeling in het parlement fouten waren gemaakt.
Godsdienstige gemeenschappen die niet zijn erkend, kunnen het parlement daarom vragen, als zij meer dan 20 jaar in het land actief zijn. Zij moeten dan echter de steun van twee derde van het parlement krijgen.
Hackers halen honderden Nazi-sites offline BERLIJN – Hackers hebben in de nachtelijke uren van een conferentie honderden websites van neonazi’s en andere extreem rechtse groeperingen offline gehaald.
De actie is bedoeld om in te grijpen waar de overheid dat nalaat. In totaal zou het gaan om ruim tweehonderd websites.
De actie is door een groep in het diepste geheim voorbereid. Tijdens het 28C3-congres van de Chaos Communication Club in Berlijn is in de nachtelijke uren de operatie uitgevoerd.
Naast lezingen zijn er een aantal ruimtes waar hackers kennis delen en onderzoek doen. In dit geval was het doel de nazipropaganda aan te pakken.
De aanvallen waren succesvol, omdat de honderden websites slecht beveiligd bleken. In een aantal gevallen is alleen de startpagina veranderd. Maar in een aantal gevallen was het lek zo te gebruiken dat de inhoud van de website ook daadwerkelijk van de computer is verwijderd.
In Duitsland zijn veel hackers bezorgd om het opkomend nazisme. Er zijn door het land honderden groepen actief met rechts-extremistische denkbeelden. Een hacker verwoordt dit als ‘iets dat ze eerder hebben gezien toen er een economische crisis was en dit land ook foute keuzes maakte’.
Raket lancering Iran uitgesteld TEHERAN - Het Iraanse leger heeft bekend gemaakt de lancering van langeafstandsraketten uitgesteld te hebben. De test zal wel zeker binnen enkele dagen raketten uitgevoerd worden. Nog tijdens een marineoefening in de Straat van Hormuz.
Het Iraanse persbureau Fars meldde zaterdag in eerste instantie dat er al was geoefend met langeafstandsraketten tegen schepen. Later trok Fars het bericht in. Nu wordt gesproken van aanstaande oefeningen.
Mahmoud Mousavi, de belangrijkste commandant van de Iraanse marine, ontkende zaterdag dat er al tests zijn uitgevoerd met langeafstandsraketten. Hij zei tegen Iraanse staatsmedia dat de proeven in de komende dagen plaats zullen hebben.
De raketproeven zijn onderdeel van de militaire manoeuvres 'Velayat 90' die een week geleden begonnen voor de zuidkust van Iran. Ze duren tot en met maandag.
In de ruzies met onder meer de Verenigde Staten over anti-Iraanse sancties heeft Teheran onlangs gedreigd de Straat van Hormuz af te sluiten. De zeestraat van ruim 50 kilometer breed is belangrijk voor de doorvoer van onder meer olie.
Olie
”De prijs van een vat ruwe olie zal boven de 200 dollar stijgen als Iran te maken krijgt met nieuwe sancties in verband met het nucleaire programma van dat land,”zei Rostam Qasemi (de minister van Olie in Iran) in een reactie op haar atoomprogramma en de daaraangekoppelde sancties. “De prijs van ruwe olie zal zonder twijfel spectaculair stijgen als er strafmaatregelen worden uitgevaardigd tegen onze olie. Die zal minstens een niveau bereiken van 200 dollar per vat'', aldus Qasemi tegen het tijdschrift Aseman, dat zaterdag verscheen.
Iran is een van de belangrijkste producenten van gas en ruwe olie.
Zwitserland erkent redders van Joden ZURICH – Zwitserland heeft de reclassering van de meer dan 100 mensen na ruim 66 jaar eindelijk afgeschaft. Het gaat hier om meer dan honderd mensen die tijdens de Tweede Wereldoorlog werden gestraft voor het feit dat zij Joden hadden geholpen aan de Nazi-vervolging te ontvluchten.
De nabestaanden van slechts 137 mensen waren getuige dat hun familie in het gelijk gesteld zijn en hun naam eindelijk gewist werd van het strafblad.
"Al deze mensen zijn vandaag dood," zei Alexandre Schneebeli (de secretaris van het Zwitserse parlement revalidatie commissie).
Slechts één vrouw werd eerder, toen ze nog in leven was, gerehabiliteerd. In maart 2004 werd de naam van de toen 79-jarige Aimee Stitelman uit het strafboek gewist. Nooit heeft ze deel mogen nemen aan werkzaamheden binnen de overheidsdienst. Al die tijd stond ze te boek als een ‘oorlogsmisdadiger’.
In 1945 beval de Zwitserse militaire rechtbank Aimee Stitelman voor 15 dagen vast te zetten. Haar misdaad: ze hielp 15 Joodse (waaronder een aantal wezen) kinderen ontsnappen aan de klauwen van de nazi's. Een jaar na haar rehabilitatie is Stitelman overleden.
De Zwitserse rechtbanken bestrafte toen mensen op grond van het feit dat hun acties de Zwitserse neutraliteit geschonden zouden hebben.
Volgens historici verloren enkele honderden mensen hun baan, werden beboet en in sommige gevallen zelfs gevangen gezet voor het feit dat zij Joden onderdak hadden geboden en had verborgen voor de nazi's. Zo werd een 25-jarige handelsreiziger door een rechtbank voor twee en een half maanden gevangen gezet omdat hij een Weense Jood geholpen had Zwitserland binnen te komen. De Jood die geholpen was werd twee maanden opgesloten om vervolgens de grens weer over gezet te worden en daarmee uitgeleverd werd aan de vernietigingskampen in nazi-Duitsland.
Zwitserland tijdens en na de WOII
Op 31 augustus 1939 verklaarde Zwitserland zich officieel neutraal, hoewel het land tijdens het interbellum wel lid was geworden van de Volkenbond. Ondanks de neutraliteit had de oorlog de nodige invloed in het land. De regering kwam de Duitsers namelijk wel tegemoet. Zo werd de handel met Nazi-Duitsland juist opgevoerd. Tussen 1940 en 1945 verkocht het Duitse Rijk goud ter waarde van 1,3 miljard frank aan Zwitserse banken in ruil voor Zwitserse franken en andere buitenlandse valuta. Dit geld was geroofd van voornamelijk Joden uit bezette landen.
In de eerste jaren van de oorlog liet Zwitserland ongeveer 26.000 Joden toe. In oktober 1942 werden de grenzen gesloten voor Joden. De Joden kregen een J in hun paspoort en werden te werk gesteld in Zwitserse werkkampen.
De kwestie van de Joodse tegoeden op Zwitserse bank heeft na de oorlog nog een lange nasleep gehad.
Met dank aan Zwitserland wisten na de oorlog vele nazi misdadigers aan hun straf te ontsnappen door via het ‘neutrale land’ naar Argentinië te reizen.
Na de oorlog heeft Zwitserland geprobeerd het goed te maken, door vluchtelingen juist wel op te nemen en bood de regering haar excuus aan voor het plaatsen van een J in hun paspoort. De Joden kregen na de oorlog maar moeizaam hun tegoeden terug. In de jaren 1990 leidde dat tot een grootschalig proces.
Joods verleden in Zwitserland
Net als in andere Europese landen werden ook de Joden in Zwitserland het mikpunt van antisemitisme tijdens de Middeleeuwen. In 1776 waren zij gedwongen zich te vestigen in Endingen en Lengnau; elders mochten zij niet wonen. In de achttiende eeuw verbeterde de situatie enigszins vanwege de opgekomen Verlichting en de tolerantere houding tegenover andersgelovigen. Aan de vooravond van de Tweede Wereldoorlog telde Zwitserland zo’n 25.000 Joden.
PNA/PLO: Jihad joeg Israël uit de Gazastrook RAM ALLAH/GAZASTAD – In de Gazastrook wordt een nieuwe film, met als werktitel 'De Brug van de Dood', opgenomen. Het zou volgens de makkers van de film gaan om een “reconstrueert van de gewapende aanslag van 23 juli 2005 nabij de Kissufim grenspost” en suggererende dat de Israëlische terugtrekking uit de Gazastrook gebeurde onder druk van de islamitische terreur.
De film wordt geproduceerd door een televisiestation dat gelieerd is aan de terreurbeweging Islamitische Jihad.
Aan die aanslag werkten verschillende terreurcellen samen onder meer de Islamitische Jihad (een alliantie van verschillende splintergroeperingen), de Popular Resistance Committees (die eind 2000 werd opgericht door voormalig Fatah en Tanzim lid Jamal Abu Samhadana en hoofdzakelijk is samengesteld uit ex-strijders en de al-Aksa Brigades)en de al-Aksa Brigades (die onder directe leiding staat van Fatah/de PNA). Tijdens die aanslag werden Rachel en Dov Kol vermoord en raakten vijf anderen gewond.
”Ik heb me op deze gebeurtenis gefocust omdat ik er van overtuigd ben dat de aanslag op Kissufim de katalysator was van de Israëlische terugtrekking,” verteld Yossef Muhammad (de productie directeur).
Hij negeert hiermee het feit dat het plan de Gazastrook te ontruimen (en de Joodse inwoners te deporteren) door de Knessed (onder Ariel Sharon) op 6 juni 2004 was goedgekeurd. Dat was ruim dertien maanden vóór de Kisuffim terreuraanslag plaatsvond.
“Het opzet van deze film is het beeld te verzachten van de Palestijnse terrorist, een beeld dat compleet verwrongen werd door de Westerse media machine en de psychologische oorlogsvoering in Hollywood tegen de Arabieren en de Islam,” meent de propagandist Yossef Muhammad. “De acteurs schoten tijdens het filmen met scherp.” Hoeveel acteurs/figuranten bij het filmen zijn omgekomen laat hij voor het gemak in het midden. Wellicht zijn ook deze doden op het conto van het IDF geplaatst. “Wanneer we tijdens het filmen schoten werden wij dikwijls gedwongen om de opnames te stoppen als gevolg van laag overvliegende Israëlische vliegtuigen over de Gazastrook.”
Muhammad zegt dat een volledige filmscène gedraaid werd vanuit een Israëlische tank, die hij heeft voor een ‘belachelijk’ bedrag heeft kunnen bemachtigen met de hulp van een IDF-officier. “Net zoals het Israëlische leger collaborateurs heeft binnen de Palestijnse gemeenschap, hebben wij ook Israëlische collaborateurs,” zei Muhammed. “Ik heb de pilot opnamen via You-Tube verspreid naar 10.000 email accounts, daaronder bevinden zich ook IDF soldaten en officieren.” Volgens eigen zeggen heeft de Mossad hem doodsbedreigingen toegezonden “dat bewijst het succes van de film”. Tijdens de komende filmfestivals in Egypte zal de film getoond worden.
Middernacht
In de nacht van 23 op 24 juli 2005 namen terroristen, vanuit een hinderlaag nabij de grens tussen Israël en de Gazastrook, een Israëlische auto onder vuur. In de auto zaten mensen die zo juist terug kwamen van een geboortefeest. Rachel en Dov Kol (de kersverse grootouders) kwamen om het leven vijf mensen raakten gewond en moesten met spoed naar het Soroka ziekenhuis in Be'er Sheva gebracht worden.
Eerder die dag was een terrorist gearresteerd die van plan was met een bomgordel een aanslag in Tel Aviv te plegen.
De incidenten vonden plaats aan het einde van het bezoek van Condoleezza Rice (toenmalig Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken aan het Midden-Oosten).
Deportaties voor vrede
Tijdens diverse vredesbesprekingen was er overeen gekomen dat de terreuraanslagen zou stoppen zodra de Gazastrook volledig overgedragen zou zijn aan de PNA/PLO. Het gebied zou dan wel 100% "Juden frei" dienen te zijn. Ariel Sharon (toenmalig premier van Israël) nam op 6 juni 2004 het besluit tot de deportaties van alle Joden uit dit gebied.
Alle Joden krijgen het bevelen voor 17 augustus 2005 de Gazastrook te verlaten. Daarna zouden ze desnoods met geweld verwijderd worden.
Het Israëlische leger plaatste bij de grenspost Kissufim een bord met de tekst: "Stop! Betreden van Gazastrook en aanwezigheid aldaar bij wet verboden! 15 augustus 2005".
Natuurlijk stuitte deze beslissing op weerstand. Er werden protestmarsen gelopen en woedende bewoners uit Neve Dekalim steken hun eigen huizen en auto's in brand om hun wanhoop kenbaar te maken.
Veel tegenstanders van de deportaties verschansten zich in de synagoge van Kfar Darom. Tien jaar daarvoor legde Sharon, de architect van de deportaties, de eerste steen van deze synagoge.
Op 15 september woonde er geen enkele Jood meer in de Gazastrook. Reden voor de PLO om feest te vieren, het eerste deel van het voornemen een Palestijnse staat te stichten van de Jordaan tot de zee was voor hen verwezenlijkt. "Vandaag is Gush Katief een spookstad geworden, morgen is Sderot aan de beurt," zei Nizar Rayyan (kopstuk van Hamas) tijdens één van zijn ‘overwinningsceremonies’.
De bedrijven die leeg kwamen komen te staan werden niet gebruikt om de economie te verbeteren, maar worden door Hamas en Fatah met de grond gelijk gemaakt. De huizen waar ooit Joden woonden werden niet bewoond worden door de Arab’s, maar werden eveneens door Hamas en Fatah met de grond gelijk gemaakt. Slechts één Sjoel is blijven staan, deze werd door Hamas ingericht als oorlogsmuseum.
Nog geen vier maanden later raakte Sharon in een coma, hier is hij tot de dag van vandaag niet uitgekomen.
Opnieuw drie leden van Sharia4Belgium gearesteerd BRUSSEL – De antisemitische en antichristelijke groepering Sharia4Belgium kwam oudjaarsdag samen tijdens een niet toegestane demonstratie in Antwerpen.
De politie heeft in de namiddag van zaterdag 31-12-’11 opnieuw drie leden van de radicale moslimbeweging Sharia4Belgium gearresteerd aan de Teniersplaats in Antwerpen, waar ze een niet toegelaten manifestatie hielden. Het trio werd bestuurlijk aangehouden en overgebracht naar het politiekantoor. Dat werd vernomen van de lokale politie.
Woensdagnamiddag werden ook al vijftien leden van Sharia4Belgium opgepakt in de Offerandestraat. Ze deelden toen pamfletten uit en spraken voorbijgangers aan van op banken. Het kwam tot een schermutseling met de politie en ze werden bestuurlijk aangehouden. In de loop van de avond mochten ze weer naar huis.
Minister: Vergelijking Israël met nazi’s door ultra-orthodoxe Shoah is 'krankzinnig' JERUZALEM – Yossi Peled (een overlevende van de Shoah) kon zijn ogen niet geloven toen hij zag dat ultra-orthodoxe jongens zich reïncarneerde tot de bekende Getto van Warschau beeld. “De zionistische vervolging van Haredim is nog erger dan wat nazi’s deden,” zei een leider van Neturei Karta.
Tijdens de Sabbat prospereerden ongeveer 1.500 ultra-orthodoxe Joden in Jeruzalem tegen de emancipatie. Een groep ultra-orthodoxe Joden zijn van mening dat mannen en vrouwen in het openbare leven gescheiden moeten worden van elkaar en hier is de Israëlische regering beslist geen voorstander van. De onenigheid tussen seculiere en ultra-orthodoxe Israëliers is de afgelopen tijd een paar keer aan de oppervlakte gekomen. Zo deden duizenden Israëliërs dinsdag mee aan een protestmars tegen religieus fanatisme en discriminatie van vrouwen in de plaats Beit Shemesh.
Tijdens de protesten van zaterdag (31-12-’11) werd georganiseerd door een extreme factie in Mea Shearim. De demonstratie was een protest tegen wat zij noemen "de uitsluiting van Haredim" en begon nadat een ultra-orthodoxe man veroordeeld werd tot gevangenis straf voor het aanvallen van een elektronicawinkel verkoper. De ultra-orthodoxen vergeleken de Joodse staat met Nazi-Duitsland. “Wat hier gebeurt, is precies wat er in Duitsland is gebeurd,“ aldus een van de deelnemers.
De mannen en jongens, zogenoemde haredim, zijn boos in hun beleving worden zij onderdrukt door de seculiere gemeenschap in Israël. Tientallen demonstranten droegen kampkleding met daarop de gele Jodenster, het symbool van de Jodenvervolging.
PNA/PLO naar VN-raad om nederzettingen RAM ALLAH – Leiders van de PNA/PLO zeggen een ‘verzoek’ bij de VN in te gaan dienen om de bouw van Joodse woningen binnen Yehuda ve Shomron (Judea en Samaria) en de grenzen van Jeruzalem. De PLO zal hierbij ondersteund worden door (hoe kan het ook anders) de Arabische Liga. Dit is te lezen ion een pamflet die de PNA/PLO zaterdag verspreide in Ram Allah.
”Met de bouw worden alle kansen op een twee-staten-oplossing vernietigd,” las Yasser Abed Rabbo (secretaris-generaal van de PLO) voor tijdens de oudejaarstoespraak. In het afgelopen jaar heeft Benjamin Netanyahu (de premier van Israël) meermalen aangeboden om samen met de PNA/PLO aan de onderhandelingstafel aan te schuiven, maar het aanbod werd telkenmale resoluut van de hand gewezen door de PNA/PLO, waarmee ze zelf alle kansen op een twee-staten-oplossing vernietigde.
Netanyahu laste van eind november 2009 tot en met september 2010 een bouwstop zonder dat het vruchten af wierp. Nadat de bouwstop officieel was afgelopen werden er nog geen nieuwe woningen bij gebouwd. Ondanks dit gebaar eiste de PNA/PLO opnieuw een officiële bouwstop, deze werd in februari 2011 met een veto van de VS tegen gehouden.
Sindsdien gaf Netanyahu groen licht voor de bouw van duizenden nieuwe woningen voor Joden binnen de C-zone* van de Bijbelse gebieden van Yehuda ve Shomron. Er heeft nooit een ‘Palestijnse staat bestaan, en kan derhalve ook nooit bezet zijn op de ‘Palestijnen’. Er bestaat wel een staat voor de ‘Palestijnen’ en dat is Jordanië.
C-zone* = Tijdens de Oslo akkoorden werd Yehuda ve Shomron in drieën verdeeld: A – onder bestuur van de PNA. B – tbv de Arab’s maar onder bestuur van Israël en C – volledig onder bestuur van Israël.
