bekijkhetmaar.punt.nl
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste reacties
    Antisemitisme vanuit links
    Antisemitisme vanuit links
    De media gewaarschuwd regelmatig voor de toeneme van extreem-rechts en hun invloed. De media doet ons geloven dat antisemitisme en anti-islam uitsluitend voor komt bij extreem rechts. Het lijkt haast een 'hele goede reden te hebben' om extreem links buiten schot te houden. De reden daarvan is niet helemaal duidelijk. Vragen die bij mij op komen is: Komt dat omdat extreem links dwepen met de islam en de moslim lobby de media meer in zijn macht heeft dan dat wij weten óf is de media er zelf ook op uit om 'het 'Joodse probleem' op te lossen?

    Sinds Israël op 27 december 2008 de Gazastrook binnen viel lijkt links antisemitisch te zijn geworden. Israël mocht in hun ogen niets ondernemen om de raket beschietingen door islamitische terreurgroeperingen van de PLO, waaronde de grootste Hamas en de Islamitische Jihad, te stoppen. Onder de noemer 'vredesbeweging' organiseerde linkse- en islamitische groeperingen demonstraties. Tijdens deze demonstraties werden de PLO sjaaltjes braaf door beide groeperingen gedragen, beide groeperingen riepen in het Arabisch op tot de vernietiging van Israël en alle Joden.
    Het lijkt totaal nieuw dat leden van de antifa (Anti Fasistische Alianti) zich gedragen als hun antisemitische collega's van het fasistische extreem rechts. Wie de geschiedenis in duikt ontdekt dat extreem links al langer dweept met de islam en met hen samenwerkt aan de vernietiging van Israël en de Joden.
    1972 Voor de Olympische Zomerspelen 1972 in Duitsland sloten de Rote Armee Fraction (RAF cq Bader-Meinhof group) en de Palestinian Liberation Organisation (PLO) een pact om de atleten en officials van de Israëlische ploeg te geizelen. De RAF droeg er zorg voor dat er een plattegrond van het Olympich dorp in München kwam en aangekruist was waar de Israëlisch zouden verblijven. De PLO maakte gebruik van de gelegenheids naam munazzamat aylul al-aswad (Black September). Zij zette mannan in de 'de klus moesten klaren'. De gijzelnemers eisten de vrijlating en vrije aftocht naar Egypte van 234 Palestijnen en niet-Arabieren uit de Israëlische gevangenis alsmede de vrijlating van Andreas Baader en Ulrike Meinhof (de leiders van de Rote Armee Fraktion) uit de Duitse gevangenis. De gijzeling eiste op 5 september 1972 het leven van alle elf Israëliërs en een Duitse politieman. De Duitse politie arresteerde drie gijzelnemers vijf gijzelnemers kwamen om in het vuurgevecht. De drie gijzelnemers werden in 1977 vrijgelaten, na de kaping van een vliegtuig van Lufthansa.
    1976De links radikale Revolutionäre Zellen (RZ) kaapt samen met een bewapend PLO commando van een vliegtuig dat zo kuist was opgestegen in Tel Aviv. De eis is de vrijlating van meer dan 50 kameraden die opgesloten zitten in West-Duitse en Israëlische gevangenissen, de terroristen dwingt de bemanning naar het Oegandese Entebbe te vliegen. Iedereen met een Joods klinkende naam word gescheiden van de andere passagiers. Eenmaal op het vliegveld van Entebe aangekomen worden de 'niet Joden' vrij gelaten. De Libische terreurleider Kadhafi is bereid om de groep terroristen bescherming te bieden. Israël moet snel ingrijpen en ziet kans een bevreidingsactie in Libië uit te voeren.
    1977 Vier Arabieren, die sympathiseren met de kopstukken van de RAF, kapen op 18 oktober 1977 een passagiersvliegtuig van Lufthansa met 86 inzittenden. De piloot wordt onderweg geëxecuteerd en de gijzelnemers lijken in staat ook de passagiers dit lot toe te kennen. De eis van de kapers is de vrijlating van de drie munazzamat aylul al-aswad leden (de gijzelnemers van de Israëlische atleten).

    Kapitalisten en socialisten
    Afgelopen eeuwen verschoof het antisemitisme van de joodse religie naar de economische rol van de Joden. Als gevolg van hun specifieke, door antisemitisme gekenmerkte geschiedenis bleven de Joden een aparte, relatief afgezonderde groep. In West-Europa werden de Joden steevast buitengesloten van Gilden en vervolgd. Door uitsluiting en vervolging ontwikkelden Joden een eigen, grotendeels door de repressieve buitenwereld gedefinieerde identiteit en nationalisme. Het antisemitisme droeg bij aan de ontwikkeling en de instandhouding van het Joodse nationalisme omdat het de Joden van buitenaf als eenheid definieerde. Joden konden daarbij eenvoudigweg nooit door een bepaalde "natie" geïncorporeerd worden omdat ze voortdurend op de vlucht waren voor pogroms. Met de heroprichting van de eigen staat, in het gebied van voormalig Erez Yisraeel (het huidige Israël) hoopten sommigen tevergeefs een einde te maken aan de vervolging.
    Kenmerkend aan antisemitisme is dat het de Joden verantwoordelijk houdt voor 'al het kwaad' in de wereld. Het maakt daarbij niet uit of men zich daarbij tegen spreekt:
    - Joden zijn bolsjewieken, die de wereldrevolutie organiseren
    - Joden beheersen het grootkapitaal
    - Joden hebben geen recht op een eigen staat
    - Joden horen niet thuis in 'ons land'
    - Joden moeten niet altijd terug vallen op de periode van de nazi's
    - Joden doen het zelfde als de nazi's toen deden
    - ect.

    Het Joodse vraagstuk
    Ook links heeft zich ook laten beïnvloed door de geschiedenis van het antisemitisme. De gedachtengoed van het Nationaal Sosialisme rond "Het Joodse vraagstuk" was en is ook in de Sosialistische kring het gesprek van de dag.
    Velen gaven regelmatig in woord en geschrift blijk van fel antisemitische opvattingen. Zo schreef de anarchist Michael Bakoenin over de Joden: "Met één voet staan ze in het bankwezen, met de andere in de socialistische beweging, met hun achterwerk zitten ze in de Duitse pers." Karl Marx geeft middels talloze kleine opmerkingen en speldenprikjes in briefwisselingen uiting van antisemitisme. In een brief aan zijn vriend Friedrich Engels schreef Marx bijvoorbeeld over de Duits-Joodse socialist Lasalle dat de uiterlijke kenmerken van deze "Joodse nikker" zouden laten zien dat Lassalle "van de negers afstamt die zich bij de stoet van Mozes uit Egypte aansloten". Een andere mogelijkheid was dat "zijn moeder, of grootmoeder van vaders kant, zich met een neger kruiste". "Welnu", schreef Marx verder, "deze verbinding van Jodendom en Germanendom, met de negroïde basissubstantie moet wel een zonderling product voortbrengen. De opdringerigheid van deze knaap is ook nikkerig".
    Minder platvloers was Marx' later gebundelde briefwisseling die in het Nederlands verscheen onder de titel "Over godsdienst, staat en het Joodse vraagstuk". Marx constateert daarin dat niet zozeer de religie afgeschaft moet worden, als wel het aardse onrecht dat eraan ten grondslag ligt. Zonder die basis van ellende en honger zou de godsdienst een snelle dood sterven. Maar dat gold volgens hem alleen voor het christelijke geloof en blijkbaar niet voor het Jodendom. Want waar hij als wereldlijke grondslag voor het christendom onrechtvaardigheid en sociale ellende noemt, is dat voor het Jodendom "de praktische behoefte, het eigenbelang". Marx gaat verder: "Wat is de wereldlijke eredienst van de Jood? De sjacher. Wat is zijn wereldlijke goed? Het geld". De sleutel tot "het Joodse vraagstuk" ligt voor Marx zodoende in de opheffing van deze wereldlijke grondslagen van het Jodendom, het kapitalisme dus.
    Proudhon is een van de eerste anarchistische theoretici, gebruikte het antisemitisme in diens economische theorieën. Proudhon maakte een onderscheid tussen de "productiesfeer" en de "circulatiesfeer", waarmee hij doelde op de handel en het bankwezen. Proudhons anti-kapitalisme bleef steken in kritiek op de "circulatiesfeer" die hij openlijk met joden in verband bracht. Bij het hele Franse socialisme kwamen degelijke redeneringen voor. De linkse Duitse onderzoeker Mario Kessler zei dat: "Plattelandsromantiek en vijandigheid jegens de grote stad; de gelijkstelling van vrijwel alle Joden met kapitalisten en profiteurs van de industrialisatie; evenals, daaraan ontleend, voornamelijk economisch beargumenteerde aanvallen tegen het 'Joodse' kapitaal en bankwezen. Dit alles groeide uit tot een specifiek Franse vorm van links antisemitisme."
    Marx, Proudhon en Bakoenin waren en zijn invloedrijke theoretici van de linkse beweging. Hun opvattingen hadden veel invloed op latere linkse discussies over "het Joodse vraagstuk". Hetgeen waar links zich nu kwaad om weet te maken wanneer er gesteld word dat moslims zich moeten assimileren, werd toen aangedragen als 'de oplossing'.
    'De Joden moesten zich onvoorwaardelijk aanpassen aan de staat waarin zij leefden'.
    Sommige anderen zagen "de Joodse kwestie" als iets van de burgerij waar links zich geen zorgen om hoefde te maken. 'Na de revolutie zou het antisemitisme vanzelf verdwijnen'.
    Bepaalde Joodse marxisten wilden proberen om elders een 'gewone' Joodse samenleving op te bouwen zonder antisemitisme
    Het meest gevaarlijke idee kwam van een groep Duitse en Oostenrijkse socialisten. Zij meenden dat het antisemitische aangewakkerd moest worden om de bevolking te dwingen tot een anti-kapitalistische bewustwording.
    Tijdens de Dreyfus-affaire in Frankrijk, rond 1900, leek er een breuk te ontstaan tussen socialisme en antisemitisme. De socialisten kozen toen openlijk de kant van de aangeklaagde Joodse officier. Ze spraken zich uit tegen het antisemitisme, en brachten het in verband met anti-socialisme en anti-parlementarisme. Daarna werden socialisten zich langzaam maar zeker bewust van de kleinburgerlijke economische en psychologische achtergronden van racisme en antisemitisme.
    Helaas was daarmee de antisemitische geschiedenis van links niet ten einde. In de reacties van socialisten en anarchisten op de nazi's tijdens de shoa zien we diepe groeven van antisemitisme. Het linkse antisemitisme bloeit daarna weer gestaagd op.

    Moefti
    Tijdens de tweede wereldoorlog werd de moefti van Jeruzalem een vertrouweling van Hitler, hij riep vanuit Berlijn alle moslims op mee te helpen aan de Jodenvernietiging. Na de oorlog vestigde de Moefti zich opnieuw in Jeruzalem. In Jeruzalem gaf hij zijn neef, Jasser Arafat, een guerilla training. Gezamelijk coördineerden zij de Muhadjeen in de slachtingen en bloedbaden op de Joden in Jeruzalem.
    In 1964 richte Arafat de Munazzamat al-Tahrir al-Filastiniyyah op. De PLO verzorgde voor verschillende linkse terreurgroeperingen een 'combatt training': De Italiaanse Brigate Rosse, de Duitse RAF, Belgische Cellules Communistes Combattantes, de Nederlandse Rode Jeugd en de Franse Action Directe. Maar ook niet Europese linkse groeperingen wisten en weten de weg naar de PLO om trainingen te krijgen. De PLO maakte daarvoor voornamelijk gebruik van trainingskampen Jemen. Overigens werden neo-nazistische groepen in dezelfde trainingskampen geschoold.
    Bekijk de intifada oproep van Bommel  (SP).

    Reacties

    bekijkhetmaar op 31-01-2009 17:45
    Blair: "Hamas moet plaats krijgen in vredesproces"
    LONDEN - Tony Blair is gezant in de omstreden gebieden. Hij heeft de taak om onafhankelijk te bemiddelen tussen Israël en de omstreden gebieden. Als woordvoerder van de VN, de VS, de EU en Rusland meent hij dat Hamas deel moet uitmaken van het vredesproces in het Midden-Oosten.
    In dit geval bestaat overigens het hele Midden-Oosten uit: Israël voor de groene lijn, Samaria, Jueda, Jeruzalem en de Gazastrook.
    Blair voegt er de geheimzinnige woorden aan toe dat 'Hamas zich wel aan de juiste voorwaarden moet voldoen'. Wanneer Blair met deze woorden meent wat ik hoop dat hij meent is er niets nieuws onder de zon. Hamas moet Israël erkennen als onafhankelijke staat, ze moet stoppen met raket/terreur aanvallen en stoppen met de smokkel van wapens. Had Hamas dit tien jaar geleden gedaan dan waren er tien jaar geleden al vredesbesprekingen geweest.
    "Als we Hamas niet deelgenoot maken van de vredesbesprekingen, dan worden de gematigde Palestijnen daar het slachtoffer van", aldus Blair in de krant The Times.
    Tot nu toe wordt Hamas door het Westen als een terroristische organisatie gezien. Het Westen wil niet met Hamas praten, zolang het de vernietiging van Israël als doel heeft.
    Het mag op z'n minst opvallend genoemd worden dat Blair meent dat de oorlog in het Midden-Oosten beslecht zou worden zodra de vrede is getekend tussen de PLO en de Knessed. Het was na 11 september 2001 Blairs die samen met Bush een alliantie vormde om Irak aan te vallen, een strijd die tot op de dag van vandaag (http://www.volkskrant.nl/buitenland/article1141267.ece/Minder_geweld_bij_verkiezingen_Irak) nog levens kost aan onschuldige burgers.
    Jordan Shoes op 17-06-2009 09:09
    Dit bericht is door de beheerder in verband met spam
    yyy op 08-05-2010 07:50
    Commentaar
    Jouw naam/bijnaam
    Website url
    E-mail
    Je Punt profiel
    Hou mij op de hoogte
    Ik wil op de hoogte gehouden worden
    Dit is een verplicht veld
    Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl