bekijkhetmaar.punt.nl
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste reacties
    Wapenstildstandslijn 1949
    Term 1967 grenzen is een grote leugen
    TORONTO - "De term 'grenzen van 1967′, het mantra in de Arabische wereld voor de grenzen van een PNA staat, heeft nooit bestaan," schrijft Alan Baker, de voormalige ambassadeur van Canada in een onderzoeksrapport voor het Jerusalem Center for Public Affairs.
    Sinds de omliggende Arabische landen Israël aanvielen in 1948 en het voor het eerst in 2000 jaar een onafhankelijk land werd, waren er geen grenzen, maar slechts tijdelijk militaire lijnen die bepaald werden door de 'Wapenstilstandlijnen van 1949', die althans formeel ophielden te bestaan tijdens de Israëlische Oorlog om de Onafhankelijkheid.

    Herhaal een leugen veelvuldig en het wordt een nieuwe waarheid

    De wapenstilstandslijnen
    van 1949 (de zogenaamde
    'grenzen van 1967')
    Niet erg veilig voor Israël
    Toch is de Arabische wereld de fictieve term "grenzen van 1967" zo dikwijls blijven herhalen dat deze fictie als een feit door de mainstream media werd geaccepteerd en door de meeste internationale leiders. De term verwijst naar de staakt-het-vuren lijnen van 1949 van waaruit de Israëlische strijdkrachten optrokken aan het begin van de Zesdaagse Oorlog op 4 juni 1967 en dient in feite 'pre-Oorlog 1967 Wapenstilstandslijn' of de 'Wapenstilstandslijn van 1949' te worden genoemd. Arutz Sheva (INN) merkt op dat het die meer accurate termen consequent aldoor gebruikt.
    Zelfs Brazilië, dat onlangs besloten heeft om een Palestijnse staat te erkennen op basis van de veronderstelde 'grenzen van 1967', verklaarde tijdens een VN-debat over Resolutie 242 in 1967 waarin wordt opgeroepen om te onderhandelen over de grenzen, dat "de aanvaarding ervan niet betekent dat de grenzen niet meer kunnen gerectificeerd worden als het resultaat van een overeenkomst die vrij wordt aangegaan door de betrokken staten. We moeten voortdurend in het achterhoofd houden dat een rechtvaardige en duurzame vrede in het Midden-Oosten noodzakelijkerwijs dient gebaseerd te worden op veilige en permanente grenzen die vrijelijk worden overeengekomen en onderhandeld door de buurlanden."
    Alan Baker merkte op dat Jordanië, dat ook de fictie van de 'grenzen van 1967' heeft geaccepteerd, in hetzelfde debat zei: "Er is een wapenstilstand overeenkomst. In het akkoord werden geen grenzen vastgelegd, maar een demarcatielijn. De overeenkomst zelf velt geen oordeel over rechten, noch politieke, militaire of anderszins. Dus ken ik geen grondgebied; Ken ik geen grens; Ik heb enkel kennis van een bevroren situatie als gevolg van een Wapenstilstandsakkoord."
    "Hoewel de 'grenzen van 1967' scheidingslijnen aangeven, hebben ze geen enkele historische basis, noch in de rechten en noch in de feiten," lichtte Baker toe. "De akkoorden van de bestandslijn van 1949 verklaren uitdrukkelijk dat dergelijke lijnen geen enkele politieke of juridische betekenis hebben en geen afbreuk doen aan toekomstige onderhandelingen over grenzen," vervolgde hij.
    "Er is nergens een bepaling voorzien in geen enkele van de door de tussen Israël en de Palestijnen ondertekende overeenkomsten waarin wordt geëist dat er moet worden teruggetrokken achter de 'pre-1967 grenzen'. Er hebben nooit geografische imperatieven bestaan die de grenzen van 1967 heiligen."
    "De 'Wapenstilstand Lijnen' van 1949 werden bepaald in de overeenkomsten die ondertekend werden door Israël, Egypte, Jordanië, Syrië en Libanon. Het waren geen grenzen," merkte Baker op. "De wapenstilstand demarcatielijn vertegenwoordigt niets meer dan de frontlijnen tot waar de strijdkrachten waren opgerukt op de dag dat een staakt het vuren werd afgekondigd… De lijn werd met een groene stift afgebakend op de kaart die werd aangehecht aan de wapenstilstand overeenkomst en kreeg daarna de naam ‘Groene Lijn’ mee [omdat ze met een groene stift werd getekend].
    "De Veiligheidsraad heeft in haar resolutie het tijdelijke karakter van de wapenstilstand lijnen benadrukt die moeten gehandhaafd worden 'tijdens de overgang naar duurzame vrede in Palestina'."
    Het Wapenstilstandsakkoord licht toe dat: "Het voornaamste doel van de Wapenstilstand Demarcatielijnen is om de lijnen af te bakenen tot waar de strijdkrachten van de respectievelijke partijen zich kunnen ophouden. De bepalingen van dit artikel mogen niet worden uitgelegd als een aantasting van het recht om, in welke zin dan ook, een definitieve politieke regeling tussen de partijen aan te gaan."
    "De Wapenstilstand Demarcatielijnen zoals zij werden vastgelegd in deze Overeenkomst werden door de partijen overeengekomen zonder afbreuk te doen aan toekomstige territoriale nederzettingen of grenslijnen of claims van beide partijen daarop betrekking hebbende."
    Baker citeerde Rechter Steven Schwebel, voormalig voorzitter van het Internationale Hof van Justitie, die in 1994 verklaarde: "Het Wapenstilstandsakkoord van 1949 benadrukt het behoud van de territoriale claims van alle partijen en hebben niet de pretentie van definitieve grenzen [te zijn] tussen hen."
    De huidige Arabische campagne voor de erkenning van de Palestijnse staat volgens de zogenaamde 'grenzen van 1967' zijn ironisch genoeg dikwijls gebaseerd op de vaak geciteerde VN-resolutie 242. Dit is de resolutie waarover Baker in zijn allereerste paragraaf benadrukte dat "… respect voor en erkenning van de soevereiniteit, territoriale integriteit en politieke onafhankelijkheid van elke staat in het gebied en het recht om in vrede te leven binnen veilige en erkende grenzen, zonder bedreigingen of daden van geweld."
    De PNA/PLO heeft in eerdere overeenkomsten het concept aanvaard dat de grenzen zullen worden onderhandeld, maar de langdurige diplomatieke uitputtingsslag door de Arabische wereld heeft deze perceptie vrijwel in de media en in de internationale gemeenschap uitgewist. In een akkoord van 1993 dat door Arafat werd ondertekend, staat dat er zijn, "… resterende problemen, waaronder: Jeruzalem, vluchtelingen, nederzettingen, veiligheid regelingen, grenzen, relaties en samenwerking met andere buren, en andere kwesties van gemeenschappelijk belang."
    De PNA[/PLO] heeft de afgelopen maanden opgeroepen tot onderhandelingen, maar eist in werkelijkheid dat Israël geëist de zogenaamde 'grenzen van 1967' accepteert zonder onderhandelingen, lijnen waarvan Baker’s onderzoek aantoont dat er geen enkele juridische of historische grond voor bestaat dat het 'grenzen' zouden zijn.

    Reacties

    Commentaar
    Jouw naam/bijnaam
    Website url
    E-mail
    Je Punt profiel
    Hou mij op de hoogte
    Ik wil op de hoogte gehouden worden
    Dit is een verplicht veld
    Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl